Home

De sociale cooperaties en armoedebestrijding: Collectieve redzaamheid tegenover individuele redzaamheid.

Het gaat om verbindingen van sociale initiatieven, vanuit een cooperatieve gedachte. Samenwerken op basis van eigenheid en de opbouw die elk initiatief levert aan een andere betere samenleving.

Op het gebied van werk, inkomen, welzijn gezondheid, veiligheid, milieu en duurzaamheid, cultuur en educatie. Mensen staan voorop, niet het systeem. We bouwen een andere wereld, ieder zijn eigen stukje. In de contacten met elkaar leggen we verbindingen tussen de verschillende terreinen en willen we elkaar versterken. De systeem wereld aan de andere kant en de sociale initiatieven van onderop, democratisch en gecontroleerd door de betrokken burgers. We willen elkaar vertellen over de ervaringen met de systeemwereld en over de aanpak en relaties die we wel of niet aangaan met de systeemwereld. Wij proberen elke dag samen bezig te zijn met collectieve redzaamheid. Voor en met elkaar. Niet individuele zelfredzaamheid maar samen bouwen aan iets beters. De fundamenten van het samenleven veranderen we van onderop. We bouwen aan nieuwe fundamenten waarin alle deelnemers samen bezig zijn voor elkaar en met elkaar bestaanszekerheid te realiseren.

Voorbeeld. In verschillende initiatieven werken mensen met behoud van hun uitkering en kunnen zicht ontwikkelen als sociaal ondernemer. De verdiensten van het ondernemen komen ten goede aan de cooperatie/ sociale beweging of voor de start van een eigen onderneming. In deze gevallen worden deelnemers vrijgesteld van verplichtingen die wel voor anderen gelden. Zonder dat het systeem zelf verandert wordt dit stilzwijgend toegestaan.

We voeren samen gemeenschapstaken uit, niet gericht op winstbejag en verrijking van enkelen maar voor het welzijn van de hele gemeenschap. Ieder levert een bijdrage op basis van eigen talenten.

Voor hen die geen ondernemer willen zijn maar wel hun eigen kwaliteiten willen ontwikkelen voor de sociale cooperatie gedachte bestaan weer andere regels. Voor hun is de bijdrage vrijwilligerswerk, burgerparticipatie. Op grond van betrokkenheid, sociale bewogenheid, menslievendheid. Partijen zoals de gemeente kunnen een sociaal aandeel nemen in de sociale cooperaties maar hebben geen zeggenschap over beleid en geld van de sociale cooperatie. Sociale initiatieven in Maastricht moeten deze verbinding tot stand kunnen brengen. Als voorbeeld the Masters in Wijck. Dat is de maatschappelijke ontwikkeling.

Symptoombestrijding is het bestrijden van klachten, zonder hierbij de oorzaak van de klachten weg te nemen. Bij symptoombestrijding worden slechts de gevolgen aangepakt, waardoor de klachten doorgaans terugkomen of zelfs verergeren. Je bestrijdt de gevolgen maar niet het probleem zelf. Binnen de gezondheidszorg wordt de laatste jaren veel meer gewerkt vanuit een benadering van positieve gezondheid. Alle aspecten die van invloed zijn worden betrokken bij diagnose en remedie. Dat ontbeert aan de visie bij de meeste mensen die zich bezig houden met het armoedevraagstuk.

Zoals met de voedselbanken.

Voedselbanken lenigen de nood van arme mensen in Nederland maar maken geen einde aan de armoede. Om de armoede in Nederland te doen verdwijnen, zou het overheidsbeleid erop gericht moeten zijn om voedselbanken zo snel mogelijk overbodig te maken. Zolang de overheid nalaat armoede serieus te bestrijden, moeten mensen die in acute nood verkeren via voedselbanken worden geholpen. Bovendien moet politiek worden gestreden voor een eerlijke verdeling van de rijkdom en het opheffen van voedselbanken. Een belangrijke reden om deze politieke strijd te voeren, is dat cijfers aantonen dat de voedselbanken de nood van slechts een klein deel van de arme mensen kunnen lenigen. Terzijde: al in 1839 ( bijna 200 jaar geleden) werd in Maastricht de Momus societeit opgericht. Om arme sloebers aan kleren, eten, steenkool en onderdak te helpen. l’histoire se repete. De veel geprezen chariteit. Meer nog dan goedbedoelde individuele hulpverlening is nodig de opbouw van collectieve redzaamheid.

Dat is de noodzakelijke orientatie.

Democratie kent meer vormen dan partijdemocratie. Op talloze manieren raken mensen betrokken. In buurten krijgt democratie opnieuw vorm. Duizenden voorbeelden die het nieuws nauwelijks halen. Lokale democratie: niet gebaseerd op strijd, maar op betrokkenheid en integratie van belangen, bijvoorbeeld via buurt apps. Doe democratie brengt meer inwoners op de been dan partijdemocratie. Niet alleen op lokaal maar ook op internationaal niveau moet men de democratie innoveren.

Ik heb zelf in 2015 mee gedaan aan de zogenaamde EVI panels. Ervaringen, Verbeteringen en Innovaties. Zonder dat er een blauwdruk lag. Centraal stonden vanuit de ervaringsdeskundigen :

Gezien structurele maatschappelijke ontwikkelingen (minder werkgelegenheid, versoepeling ontslagrecht en meer flexibilisering van werk en dus betaald werk als middel van bestaan) is er een geheel andere kijk op werk en inkomen nodig. Dat vereist niet anders denken maar volledig omdenken met de mens en menswaardigheid in het centrum en niet als afgeleide.

Invoering algehele en onvoorwaardelijke bestaanszekerheid. De discussie over basisinkomen is de start van een denkproces om dat te realiseren. Vrijwilligerswerk en participeren moet niet alleen maatschappelijk maar ook economisch gewaardeerd worden.Veel meer proactief optreden door stellen van minder regels en bieden van meer mogelijkheden om werkervaring op te doen: wat kan/wil/motiveert de burger . Omdenken in belastingsysteem: minder op arbeid en meer op winst en vermogen

Omdenken in wijze van arbeid> meer ontzag en beloning voor handenarbeid, mantelzorg, welzijnswerk en burgerparticipatie. Het omvormen van de instituties en het veranderen van het bewustzijn van degenen die deze instituties in stand houden. Maatschappelijk en politiek.

Basisinkomen/zekerheid geeft ieder mens de mogelijkheid zelf te kiezen wat ze van het leven willen maken. Ze kunnen dan betaald of onbetaald werk doen waar ze zelf voor kiezen. Het basisinkomen betekent afscheid van de peperdure en betuttelende werklozen industrie. Deze industrie helpt mensen er niet uit maar houdt ze juist vast aan de onderkant.

Et wordt enorm veel inzet gepleegd door betaalde professionals, gesubsidieerde vrijwilligersinitiatieven en hun vrijwilligers als het gaat om het lenigen van armoede. In mijn definitie dus symptoom bestrijding. Helaas ontbreekt ook de orientatie op de sociale cooperatieve bewegingen voor een andere samenleving. Deze verbinding dient er wel te komen en ik hoop dat de inzet van betaalde professionals ook gericht gaat worden op het veranderen van de manier waarop rijkdom tot stand komt en verdeeld wordt op basis van lokale ontwikkelingen.

Praktijken van ervaringswerk moeten we inzetten op beleid en collectieve belangenbehartiging om structurele kloven te overbruggen en uiteindelijk bij te dragen aan de realisatie van grondrechten en het volwaardig deel uitmaken van de samenleving. Hier schuilt het gevaar van depolitisering om de hoek. Lokale beleid participatieve trajecten kunnen de vorm krijgen van window dressing eerder gericht op het eigen politiek gewin of het in stand houden van bestaande structuren dan op het ter harte nemen van de bezorgdheden van mensen in armoede en de orientatie op structurele oplossingen.

Een mensenrechtenbenadering in de zorgverlening en armoedebestrijding streeft niet enkel naar het bevragen van de machtsrelatie op het individuele niveau, tussen client en hulpverlener. Minstens even belangrijk is het om deze machtspraktijk te bevragen en om te buigen op structureel niveau. De relevantie van mensenrechten voor het sociale domein wordt juist gezien in het bestrijden van structureel ongelijke verhoudingen in de samenleving. Vandaar dat praktijken van ervaringswerk vanuit een mensenrechtenbenadering niet enkel relevant mogen zijn op het individuele niveau. Dat zou een belangrijke orientatie moeten zijn voor organisaties zoals Trajekt en andere coalities rondom armoede.

Huup Peters

Bijverdienen met een uitkering en vrijwilligersvergoeding

Vrijwilligers met een bijstandsuitkering mogen voor maximaal € 150,- per maand met een maximum tot € 1.500,- per jaar een (onkosten)vergoeding ontvangen zonder dat het verrekend wordt met hun uitkering.

De aanpassing van de regel zorgt ervoor dat de zogenaamde vrijlating onkostenvergoeding voor vrijwilligerswerk voor iedereen hetzelfde wordt, ongeacht waarom je welke uitkering ontvangt. Nu gelden daar nog verschillende regels voor.

Deze aanpassing treedt in werking op 1 april 2017 na publicatie in de Staatscourant.

Stel je nou eens voor dat de gemeente een fonds zou maken van 1,5 miljoen. ( bijvoorbeeld het bedrag wat nu uit de pot sociale innovatie gereserveerd is voor de pilot en uitrol populatiegebonden bekostiging)

Daarmee zou je 10.000 burgers met een uitkering € 1500 kunnen laten bijverdienen bovenop hun uitkering zonder sancties of controle.

De inzet van die 10.000 zou voor buurten, organisaties, burgerinitiatieven een enorme voortuitgang betekenen.

 

SUDA TUSSENSTAND MAART 2017

Laat vele bloemen bloeien, zo blijkt als ik kijk naar wat er door SUDA is teweeggebracht in de afgelopen drie jaar. Huup is bestuurslid van de zorg cooperatie Wijzelf en ziet erop toe dat vraag en aanbod en regie dicht bij mensen terecht komt, uitgevoerd door burgers op vrijwillige basis. Peter, Chris, Eugene en Estelle hebben zich geworpen op de organisatie van de Kantelpub. Deze ontmoetingsgelegenheid waar velerlei initiatieven op het vlak van armoedebestrijding elkaar tegenkomen heeft tot gevolg dat verbinding tot stand komt en nieuwe initiatieven ontstaan. Estelle is nog steeds doende ruilhandel en lokale valuta van de grond te trekken. Harrie zet zich binnen Flow in voor het voorkomen van betaald werkverdringing. Ik houd me bezig met het inzichtelijk maken van armoede onder ouderen en het zoeken naar oplossingen. Dirk is onze expert als het gaat om het experimenteren met het basisinkomen.

De gemeente houdt de vinger aan de pols als het gaat om cijfers m.b.t. armoede in onze stad. Helaas blijkt die niet af maar eerder toe te nemen. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk gezien het feit dat automatisering en robotisering in toenemende mate betaald werk verdringen. Maastricht besteedt miljoenen aan de fysieke infrastructuur in onze stad en te weinig aan de sociale infrastructuur. In de afgelopen zittingsperiode die nog duurt tot 2018 is weinig revolutionairs op het vlak van armoedebestrijding door de stad in de steigers gezet. Het blijft dweilen met de kraan open. Een derde filiaal van de voedselbank heeft inmiddels haar deuren geopend. Overschotten van supermarkten, Maastrichtse ondernemers en de middenstand kunnen worden ingezet om de Maastrichtse voedselbanken te bevoorraden. Daarbij is een rol voor de gemeente weggelegd.

Welke voornemens had SUDA die niet tot stand zijn gebracht:

Er wordt door de gemeente gewerkt aan een experiment met het basisinkomen naar Utrechts model. Daar zitten echter nogal wat haken en ogen aan.

Ondanks de inspanningen van Estelle is er van ruilhandel en lokale valuta nog niks terecht gekomen.

Aangedrongen is op het inzetten van de Participatiewet als perspectief naar betaald werk en geen gedwongen vrijwilligerswerk, bezigheidstherapie en werkverdringing. De Participatiewet is in bovengenoemde zin niet ingezet. Een onafhankelijke Cliëntenraad is wettelijk verplicht maar de onafhankelijkheid van de huidige raad wordt door SUDA sterk betwijfeld.

Op wijkniveau valt nog veel te winnen als het gaat over sociaal ondernemerschap. Dit dient verder gefaciliteerd en bevorderd te worden. Een gemiste kans is het verdwijnen van het Shop in Shop concept dat door Anja Janssen werd neergezet. De gemeente heeft hier een grote steek laten vallen.

Het onderzoek in samenwerking met de universiteit naar armoede onder ouderen is nog steeds niet gerealiseerd.

Een kenniscentrum per stadsdeel is niet van de grond gekomen. Naast de mogelijkheid om te werken met behoud van uitkering, zou ook een opleiding volgen met behoud van uitkering moeten kunnen. In wijken en buurten zijn een grote hoeveel organisaties en groepen actief die van alles en nog wat aanbieden, maar afstemming is ver te zoeken.

Maastricht zou EEN loket realiseren waar burgers in armoede met al hun vragen terecht kunnen. Hoe zit het daarmee?

Onderzocht zou worden of een besteedbaar inkomen van minimaal 250 euro per maand voor huishoudens in armoede gegarandeerd kan worden. Dat zou betekenen dat gemeentelijke belastingen kwijt worden gescholden voor huishoudens in deze situatie. SUDA zou deskundigheid organiseren om te bezien hoe dit voornemen kan worden uitgewerkt.

Tot slot, in 2018 vinden de gemeentelijke verkiezingen plaats. SUDA ziet erop toe dat geen enkele politieke partij het nog waagt niets over armoedebestrijding in zijn programma op te nemen. Op basis van deze programma’s zal SUDA t.z.t. een stemadvies uitbrengen.

 

Mik Hamers, voorzitter SUDA

 

ARMOEDEBESTRIJDING EN GEMEENTELIJKE VERKIEZINGEN IN 2018

In Maastricht leven anno 2017 8.900 huishoudens in armoede. Met een derde voedselbank in onze stad hierbij, worden wekelijks circa 200 voedselpakketten gedistribueerd. Dat betekent dat elke wijk in onze stad, behalve Campagne, Wolder en St. Pieter wellicht, wel een voedselbank kan gebruiken.

Wat opvalt in de verkiezingsprogramma’s van de partijen die in maart 2017 meedoen aan de landelijke verkiezingen is, dat er amper aandacht wordt besteed aan een serieuze aanpak van het armoedeprobleem in ons land. Het is natuurlijk een grote schande dat in een rijk land als het onze voedselbanken hoogst noodzakelijk blijken en de overheid er zelfs vanuit gaat dat de vrijwilligers werkzaam bij deze banken, bijdragen aan het verzachten van de armoedepijn. Schande dat ze er zijn, die voedselbanken, maar voor de betrokkenen een groot goed.

In 2018 vinden de gemeenteraadsverkiezingen plaats. Wij van Samen uit de Armoede zullen er scherp op letten dat geen enkele partij het nog waagt geen aandacht te besteden in hun verkiezingsprogramma’s aan dit prangende probleem.

We zullen zelfs zo brutaal zijn, op basis van deze programma’s, een stemadvies uit te brengen.

Mik Hamers, voorzitter van Samen uit de Armoede

 

MAASTRICHT EN ARMOEDE

Het Maastrichtse armoedebeleid is van oudsher ruimhartig, zo begint de nota met trots.

Op 7 februari a.s. wordt de Raad geïnformeerd over de nieuwe plannen m.b.t. armoedebestrijding in onze stad. Er is een nota verschenen, die helaas weinig nieuws laat zien. Er wordt voortgeborduurd op de oude ingeslagen weg. Geen woord over een experiment met het basisinkomen bijvoorbeeld.

Het nieuwe armoedeplan 2016/2018 heeft twee innovatieve elementen: de inzet van de Goede Gierenaanpak en een vereenvoudiging van het armoedesysteem in Maastricht. Als je niet weet wat de Goede Gierenaanpak is, google even. Die vereenvoudiging had natuurlijk al veel eerder kunnen plaatsvinden. Er zou een onderzoek komen naar de situatie van arme senioren in onze stad in samenwerking met de Universiteit Maastricht. Ook daar heb ik niks meer van vernomen en het uitgetrokken budget van 38.000 euro voor 2017 is een schande.

ENIGE FEITEN

Definitie armoede: Armoede is een complex verschijnsel met veelal samenhangende dimensies zoals inkomen, maatschappelijke participatie, gezondheid, zelfredzaamheid, wonen en leefomgeving. De huishoudens die in onze stad in armoede leven zijn 8.900 = 17% (bijna 1/5). Het CBS definieert langdurige armoede als langer dan 4 jaar. Hoeveel huishoudens dat in onze stad zijn, wordt niet vermeld. In 2014 zijn er 12.260 Maastrichtenaren met een lage inkomensgrens, wat betekent een besteedbaar inkomen van 1.020 euro per maand.

FINANCIEN

De gemeente ontvangt van rijkswege in 2012 6,1 miljoen voor armoedebestrijding en in 2016 7,4 miljoen. De gelden die de stad besteed aan armoedebestrijding zijn als volgt verdeeld:

2012 2016
Bijzondere bijstand 3,9 5,9
Schuldhulpsanering 1,3 1,3
Bovenwettelijke maatregelen 0,4 0,9
Apparaatskosten 0,5 0,5

Elisabeth Strouven financiert het project Droommoeders voor 0,1 milj bestemd voor moeders < 27 jaar met jonge kinderen. Aan Kinderen in armoede (0-18 jaar) wordt 618.000 euro uitgegeven en er is incidenteel geld voor senioren in armoede (38.000,- euro in 2017).

IS DE GROEP ARME BURGERS IN ONZE STAD SINDS 2012 VERMINDERD? Nee

VOELEN DEZE MENSEN ZICH ONDERSTEUND IN PLAATS VAN GECONTROLEERD DOOR ONZE LOKALE OVERHEID: in onvoldoende mate

ZIJN ER PLANNEN VOOR ARMOEDEBESTRIJDING VERGELIJKBAAR MET WAT ER AAN GELD VOOR DE INFRASTRUCTUUR WORDT UITGEGEVEN, DUS EEN REVOLUTIONAIRE AANPAK: nou nee.

Mik Hamers

SUDA – een rode draad en waar staan we nu?

Het zal zo’n vijf jaar geleden zijn dat een kleine groep ervaringsdeskundigen met betrekking tot armoede bijeen kwam om te onderzoeken wat er gedaan kon worden om het aantal mensen in Maastricht dat in armoede leeft, te verminderen. Dit werd mogelijk gemaakt en gestimuleerd door Stichting De Pijler plus een subsidie van de Provincie en de gemeente Maastricht.

Hoog nodig ook want Maastricht kent meer armoede dan gemiddeld in Nederland, zijnde 13,7% huishoudens die moeten rondkomen van 110% van het sociaal minimum tegen 11.7% in Nederland als geheel. Bovendien is het aantal huishoudens in Maastricht dat langer dan 3 jaar in armoede leeft ook hoger dan het landelijk gemiddelde, namelijk 4% versus 2,6%.

Men had het wel gehad met pappen en nahouden en wilden nu graag van betrokkenen zelf weten welke mogelijke oplossingen ze konden bedenken. Het hele project werd begeleid door Mirije Oude Lansink, die soortgelijke projecten overal in het land onder haar hoede had en dus ook kon vergelijken wat hier en daar voor nieuws werd verzonnen.

We vergaderden wat af en kwamen in 2014 tot de organisatie van een breed overleg met ervaringsdeskundigen en organisaties die zich met de bestrijding van armoede bezig houden. Zo’n 70 mensen discussieerden en er kwam het volgende voorstel ter bespreking met de politiek uit:

Meer inzetten op respectvolle bejegening en mindere betutteling van de sociale dienst; een collectieve gemeentelijke zorgverzekering; aandacht voor maatschappelijke participatie speciaal van kinderen; een individuele inkomenstoeslag; goede schuldhulpverlening en maximale kwijtschelding; ondersteuning van maatschappelijke initiatieven; een integraal armoedebeleid waarbij de mens centraal gesteld wordt in plaats van de regelgeving; aandacht voor de steeds groeiende groep werkende armen, het toelatingscriterium voor speciale bijstand dient gedurende 3 jaar 110% van het sociaal minimum te zijn en ruimere mogelijkheden voor garantiebanen en emplooi in onbetaalde arbeid.

Vanaf het begin werd er ook zwaar aangedrongen op een experiment in Maastricht met het basisinkomen en daar had de wethouder, na enige aarzeling, wel oren naar. Ook stelt SUDA dat behalve de huidige maatregelen om armoede te verlichten, het dringend noodzakelijk is om onze maatschappij anders in te richten dusdanig dat uitgegaan wordt van het feit dat veel mensen nooit meer aan betaald werk – dat bovendien schaars en flexibel is – zullen geraken en dat initiatieven die burgers zelf ontwikkelen meer kansen moeten krijgen

Intussen was ons beginnersclubje weer van samenstelling veranderd, maar nog steeds niet gegroeid. Dus versterking van het draagvlak was hard nodig. Dat werd gevonden toen het Maastrichts Minima Overleg ophield te bestaan en een deel van de organisaties die daaraan deelnamen, zich aansloten bij SUDA. Bovendien werd de Stichting Samen Uit De Armoede opgericht om eventuele subsidies te kunnen ontvangen en een beleidsplan ontwikkeld. Dat beleidsplan behelsde behalve bovengenoemde punten tevens het onderstaande:

De maatschappij zoals die nu is ontstaan is geen natuurverschijnsel. Het systeem dat we in gezamenlijkheid tot stand hebben gebracht is hard aan verandering toe. Want betaald werk voor iedereen is een utopie tenzij er ingrijpende maatregelen worden genomen. SUDA stelt nadrukkelijk de noodzakelijke verandering van het systeem aan de orde en ondersteunt en propageert OMDENKEN waar zich dat voordoet. Het systeem moet niet alleen van binnenuit maar ook van buitenaf worden veranderd. Daarbij spelen thema’s als werk, inkomen en participatie een grote rol.

Economische zelfstandigheid betekent dat iedere burger voldoende financiële zekerheid moet krijgen om de normaalste zaken te kunnen betalen. De richting om dat te bereiken is een onvoorwaardelijk basisinkomen. SUDA zal met alle betrokken partijen overleggen hoe in Maastricht een experiment met het basisinkomen succesvol kan worden uitgevoerd.

Tegelijkertijd dient er een Maastrichtse munt (Meuro bijvoorbeeld, analoog aan de Preuvelappen) toegekend te worden aan alle sociale bijdragen aan de lokale samenleving. Het oprichten van buurtcoöperaties waar aan uitwisseling van diensten en producten een lokale economische waarde wordt toegekend door deelnemende organisaties en ondernemingen kan een aanzet zijn tot een buurteconomie, die kans van slagen heeft. Het beheer en de zeggenschap over deze coöperaties ligt bij zelfsturende buurtnetwerken, organisaties en ervaringsdeskundigen. Bovendien zou na de verkiezingen volgend jaar de gemeente moeten besluiten aan de buurtnetwerken voor hun wijk/buurt een zelfstandig budget toe te kennen.

Armoede onder senioren moet zichtbaar gemaakt worden. Niet alleen 65+ers maar in toenemende mate 50-65+ers hebben met een uitzichtloze situatie te maken. Er dient een beleid ontwikkeld te worden waarin deze mensen aan het einde van hun levensloopbaan perspectief wordt geboden op maatschappelijke participatie en een rustige financiële basis, waardoor eenzaamheid, gezondheidsproblemen en apathie worden voorkomen.

IS, MET DE VERKIEZINGEN VOLGEND JAAR IN AANTOCHT, HET AANTAL IN ARMOEDE LEVENDE BURGERS IN MAASTRICHT HIER NU IETS MEE OPGESCHOTEN?

Nou nee!!! Dit aantal is niet kleiner eerder iets groter geworden.

Op de eerste plaats zou het de politiek sieren als ze nu eindelijk eens streefgetallen als doelstelling zouden opnemen, bijvoorbeeld 15% (om het bescheiden te houden) minder armen in 2021 en daar alles op inzetten.

Op de tweede plaats is armoedebestrijding een lange termijn beleid. Maar een experiment met het basisinkomen in Maastricht moet in de volgende collegeperiode toch echt lukken. Ook de betutteling door de sociale dienst kan een stuk minder. Het is van de gekke dat bijstandsgerechtigden die onder de gemeentelijke collectieve zorgverzekering vallen nog steeds een aanvraag moeten indien voor 100 euro extra.

En SUDA dan, wat hebben wij bereikt. Te weinig concludeer ik. Toch, er is een Masterscooperatie in Wyck en een nieuwe zorgverzekering in de maak, zie www.gezondheidscooperatief.nl, waar SUDA mee te maken heeft. Er wordt gewerkt aan de organisatie van een OMDENKcafe, waarover binnenkort meer. Het draagvlak van SUDA IS verbreed hoewel we nog steeds geen subsidie of financiële basis hebben. We blijven in overleg met de gemeentelijke politiek. We zullen erop toezien dat in zoveel mogelijke partijpolitieke programma´s voor de volgende verkiezingen ARMOEDE een issue is.

En we blijven doorgaan. Iedere ervaringsdeskundige die SUDA wil komen versterken, is van harte welkom.

Mik Hamers, voorzitter SUDA, tel. 06/57191763

mikhamers@hotmail.nl

NIEUWS

Samen uit de Armoede (SUDA) krijgt meer cement.

Tijdens de bijeenkomst van de Stichting Samen uit de Armoede (SUDA) op vrijdag 26-02-2016, hebben verschillende maatschappelijke organisaties hun steun en medewerking toegezegd aan Samen uit de Armoede. Zoals de Stichting Vluchtelingenwerk, Humanitas, de Stichting de grote Omwenteling, 360Zuid – Stichting voor Sociale en Maatschappelijke Innovatie, de Stichting Samen Onbeperkt, de Raad van uitkeringsgerechtigden, het Leger des Heils, de Seniorenadvies Commissie en enkele geëngageerde burgers op persoonlijke titel. Met verschillende andere organisaties zal binnenkort nog overleg plaatsvinden. De meeste van deze organisaties werkten vroeger ook al samen in het Maastrichts Minima Overleg (MMO) en voerden adviserend overleg met het College van B&W. Het MMO heeft aan SUDA gevraagd om deze rol te willen overnemen en heeft zichzelf opgeheven.

Voor alle betrokken organisatie geldt, dat armoede hoog op de agenda staat. SUDA wil ervoor zorgen, dat het thema armoede voortdurend onder de aandacht blijft. SUDA heeft de stellige overtuiging, dat er naast al de maatregelen, die erop gericht zijn om de armoede enigszins te verlichten en draaglijker maken, er structurele oplossingen voor dit probleem dienen te komen. SUDA wil zich samen met alle partijen en de lokale overheid sterk maken voor daarop gerichte experimenten in het sociale domein. SUDA wil dat ervaringsdeskundigen, direct betrokkenen daarbij meer invloed en medezeggenschap krijgen. Om enkele concrete voorbeelden te noemen: zo spoedig mogelijk afschaffen van overbodige en onzinnige regels.; structureel werken aan een hoger inkomen dan nu in de bijstand. In het kader van het laatstgenoemde punt wordt nagedacht over een experiment Basisinkomen en over regelvrije bijstand – desnoods tegen de Rijksoverheid in ( Burgerlijke/Bestuurlijke ongehoorzaamheid in het belang van burgers, die door het ijs zakken.) Daarnaast denken we na over de ontwikkeling van een lokale munt voor al het werk dat gedaan wordt in het sociale domein. Voorts willen wij onderzoek (laten) doen naar verborgen armoede onder bepaalde groepen zoals bijvoorbeeld ouderen, allochtonen en ZZP-ers. Samen uit de Armoede wil kortom werken aan een systeemverandering binnen he sociale domein. Systeemverandering vereist ‘omdenken’ en ‘kanteling’. Om dit omdenken te concretiseren te geven zullen initiatieven ontwikkeld worden en wordt samenwerking gezocht met de tientallen initiatieven die er al zijn. SUDA wil trachten een verbindende rol te spelen bij als deze losstaande initiatieven en zo een synergie-effect realiseren. Tenslotte wil SUDA constructief blijven meedenken over de inhoud en uitvoering van het Armoedeplan van de Gemeente Maastricht.

Vrijwilligers nodig

Samen uit de Armoede zoekt nieuwe ervaringsdeskundigen. Vrijwilligers die zowel voor de doelen op korte termijn als lange termijn de handen uit de mouwen willen steken. Wij willen heel veel zaken aanpakken als we genoeg vrijwilligers hebben. Denk aan het scherp houden van een lokale sociale agenda, verbetering inkomens voor mensen met een uitkering en op termijn vernieuwing van het sociale stelsel, zoals basisinkomen, een plan van aanpak voor banen, een lokale munt en ruilhandel, een kennisbank over armoede enzovoorts. Heb je interesse, mail naar info@samenuitdearmoede.nl

Voor de geinteresseerden: de statuten van de Stichting Samen Uit De Armoede:

statuten_Samen_uit_de_Armoede

Mensen die rond moeten komen van een uitkering. WAO, WIA, WAJONG, BIJSTAND,WW

Cijfers CBS juni 2015: Totaal een kleine 15.000 oftewel 17,6% van de beroepsbevolking. Tel je daar het aantal AOW-ers in Maastricht bij op – 23620- oftewel 19,3% , kom je uit op een totaal van ongeveer 37 % van de Maastrichtse bevolking die van een uitkering moeten rondkomen.

DSC00717DSC00716DSC00715DSC00714DSC00713DSC00711DSC00710DSC00709DSC00708DSC00707DSC00706

 

Verslag de Limburger van

Stadspleidooi

DDL-20150223-01001MA001

Filmimpressie Stadspleidooi tegen armoede

Nieuws TV Maastricht 19-02-2015

Interviews ter voorbereiding Stadspleidooi 22 februari

507751385_295x166

https://vimeo.com/120069899

of via http://www.rtvmaastricht.nl/

10950715_10204047337527653_6121751949532331985_nimagesV1U3Y77Q

1510524_10204047337767659_2974043060385079256_n

imagesM90X87Q3

Ervaringsdeskundigen dragen oplossingen aan tegen armoede

Het project Samen uit de Armoede is een jaar geleden van start gegaan en moet dit voorjaar uitmonden in een conferentie waarin de deelnemers aanbevelingen doen om armoede te bestrijden. Bij het platform zijn negen ervaringsdeskundigen betrokken, mensen die op of onder de armoedegrens leven. Er wordt te veel over hen gesproken, niet met hen, laat staan door hen.

In een artikel in de Limburger van 07-01-2015 vertelt Anja Jansen haar verhaal en motivatie om mee te doen.

artikel_Limburger_07_01_2015

Samen tegen voedselbank

By | 31 december 2014

De overheid laat na om de armoede serieus te bestrijden

Onder de slogan ‘Samen voor de Voedselbank’ heeft L1 van 8 tot en met 19 december allerlei producten ingezameld voor de voedselbanken in Limburg. Toen de actie werd afgerond, waren 121.241 producten verzameld ter waarde van 211.111 euro. Ondanks het grote succes van deze actie heeft L1 nauwelijks aandacht besteed aan de vraag waarom er in een rijk land als Nederland nog steeds voedselbanken zijn. Wie zich deze vraag niet stelt, loopt het gevaar juist dat in stand te houden wat hij of zij wil bestrijden: armoede.

Voedselbanken lenigen de nood van arme mensen in Nederland maar maken geen einde aan de armoede. Om de armoede in Nederland te doen verdwijnen, zou het overheidsbeleid erop gericht moeten zijn om voedselbanken zo snel mogelijk overbodig te maken. Zolang de overheid nalaat armoede serieus te bestrijden, moeten mensen die in acute nood verkeren via voedselbanken worden geholpen. Bovendien moet politiek worden gestreden voor een eerlijke verdeling van de rijkdom en het opheffen van voedselbanken. Een belangrijke reden om deze politieke strijd te voeren, is dat cijfers aantonen dat de voedselbanken de nood van slechts een klein deel van de arme mensen kunnen lenigen.

In Nederland bezit 0,01 procent van de bevolking 10 procent van het totale vermogen in het land. Tegenover deze rijkelui staan volgens ‘Armoedesignalement 2014’ van het SCP en het CBS 1,255 miljoen mensen wier inkomen minder is dan het bedrag om in de minimale behoeften te voorzien en sociaal te kunnen participeren. Van hen zijn 400.000 kinderen. Wanneer 7,9 procent van de bevolking arm is, kunnen voedselbanken slechts een deel van de armen helpen. Er zijn 154 voedselbanken die via 475 uitgiftepunten voedselpakketten uitdelen. Zo worden wekelijks ongeveer 85.000 mensen geholpen. Gezien het percentage van de bevolking dat arm is, is het aantal arme mensen dat met een voedselpakket geholpen zou kunnen worden, veel groter. Niet voor niets is het aantal huishoudens dat een beroep doet op voedselbanken tussen 2012 en 2013 met 30 procent gestegen.

De ruim 8300 vrijwilligers die zich in Nederland inzetten voor voedselbanken, doen ontzettend goed werk. Zo verdienen Hannie en Harrie Verwey een grote pluim, omdat zij aan de wieg van de voedselbank in Limburg hebben gestaan en zich er dag en nacht voor inzetten. Maar ondanks hun tomeloze inzet is de armoede in Limburg niet afgenomen. Vaals en Heerlen staan met respectievelijk 15,2 procent en 14,6 procent in de top tien van Nederlandse gemeenten met het hoogste aandeel arme huishoudens.

Om daar iets aan te doen moet gestreden worden tegen het bestaan van voedselbanken. Dit betekent dat de rijkdom in Nederland via belastingmaatregelen zo herverdeeld moet worden dat voedselbanken snel verdwijnen. Wanneer rijke Limburgers meer belasting zouden betalen, dan kan ook meer geld worden opgehoest dan de 211.111 euro die L1 heeft ingezameld.Liefdadigheidsacties als die van L1 worden door willekeur bepaald. Waarom werd minder dan twee weken actie gevoerd? Hebben voedselbanken na de kerstdagen soms geen behoefte aan ondersteuning? Als L1 volgend jaar weer een actie voor voedselbanken start, dan zou ze tegelijkertijd een actie tegen voedselbanken moeten beginnen met als doel ze zo snel mogelijk overbodig te maken. Dan groeit wellicht ook het besef dat hulp bij armoede niet een gunst moet zijn maar een recht is.

René Gabriëls (artikel Limburger d.d. 31-12-2014)

Radio interview Vrouwenkul

Wil je dit interview met Mik en Huup  beluisteren ga naar :

http://www.mixcloud.com/MaastrichtFM/vrouwekul-armoedebestrijding-27-november-2014/listeners/

UNIEK: Vanaf heden Online:

Vanaf vandaag is de film

Samen Uit De Armoede in Maastricht

8 persoonlijke verhalen over armoede, oplossingen en eigen kracht van mensen in Maastricht

met eigen kracht, samen uit de armoede

 http://youtu.be/gLUy7he__Vk

DSC00447

Samen uit de Armoede is een nieuw initiatief.

Met als doel om oplossingen te bedenken in de strijd tegen armoede. Wij zijn een groep mensen die zelf armoede ervaren (hebben). We houden interviews , maken filmpjes, bedenken oplossingen en maken een plan om daarmee aan de slag te gaan. De resultaten worden gepresenteerd tijdens een stadspleidooi op 9 november 2014 van 14.00 uur tot 17.00 uur in Trefcentrum Wittevrouwenveld. Ons initiatief is uniek omdat het nu eens niet over mensen gaat, maar omdat wij zelf de centrale rol spelen. Wij zijn mensen die van of onder het minimuminkomen leven en we brengen zelf in beeld hoe het leven met weinig geld eruitziet. En we komen zelf met suggesties voor verbetering van de situatie in eigen wijk en stad. Wij gaan uit van onze eigen – gezamenlijke- kracht.

Wat Willen Wij

arm_nwsbrf

Allereerst willen we op 9 november een bijeenkomst organiseren waarop wij ons verhaal en onze oplossingen willen vertellen. Ervaringsdeskundigen weten hoe het is om elke dag te overleven met weinig middelen, hoe er gereageerd wordt op sollicitaties en hoe het is om aan de kant te staan. We hebben ook ideeën hoe het anders kan. Met voorstellen die geen geld kosten en voorstellen die wel geld kosten. Tijdens deze bijeenkomst nemen we zelf het heft in handen en regisseren we ons zelf. Wat er daarna gebeurt weten we niet, maar we willen bespreken hoe onze stem ook daarna nog van invloed is op het beleid in Maastricht en de uitvoering.

Hoe gaan we het aanpakken?

We gaan de komende maanden zoveel mogelijk mensen interviewen die met weinig geld rond moeten komen om van hen te horen wat ze meemaken en hoe ze naar oplossingen kijken. Onze ervaringen delen we tijdens het Stadspleidooi op 9 november. Een aantal interviews zullen ook tijdens het Stadspleidooi te zien zijn.We hebben een eigen internet pagina met nieuws :www.samenuitdearmoede.nl

Wie willen we aanspreken ?

Allereerst willen we de stem van de direct betrokkenen organiseren. Hun inbreng is er vaak niet. Er wordt teveel over hen gesproken, niet met hen, laat staan door hen. Uiteraard is iedereen van harte welkom die ons kan en wil ondersteunen of geïnteresseerd is. Burgers die zelf al met concrete alternatieven bezig zijn, hulpverleners, ambtenaren, politici, beleidsmakers, beslissers en uitvoerders.

Wat speelt er? Waar zijn mensen mee bezig? Hoe kijken ze naar oplossingen?

We zijn op zoek naar oplossingen. Heeft u ideeën of een mening over oplossingen, laat het ons weten. Als u het zou willen, mag u dat ook komen vertellen op de bijeenkomst van het stadspleidooi. Of uw idee, wordt door ons naar voren gebracht.Daar willen we uitgebreid op ingaan 9 november.

 

 

CARTOON

 Onze folder:

ArMOEDe_folder

EERSTE NIEUWSBRIEF IS UIT:

Inhoud Eerste Nieuwsbrief STADSPLEIDOOI_definitief_concept

 

Aanleiding ‘ArMOEDe, geloof in eigen kracht’ in Maastricht

In opdracht van de gemeente Maastricht en met subsidie van de provincie Limburg is in november 2013 het project ArMOEDe, geloof in eigen kracht Maastricht van start gegaan. ArMOEDe, geloof in eigen kracht is een lokale aanpak van armoede, ontwikkeld door RadarAdvies en Seinpost. Het project wordt in verschillende gemeenten in Nederland, waaronder Amsterdam, Harderwijk, Leeuwarden, Zwolle, Dalfsen, Hardenberg en Groningen uitgevoerd. De eigen kracht, ervaring en deskundigheid van bewoners is het centrale uitgangspunt van deze manier van werken.

Voordat met de aanpak werd gestart is in Maastricht een verkenning gedaan om te kijken of, en op welke manier, deze aanpak in Maastricht zou kunnen werken. Daarvoor zijn verschillende organisaties* en ervaringsdeskundigen gesproken. Het belang werd door alle informanten onderschreven en er zijn verschillende adviezen en tips meegegeven:

Pluspunten van Armoede, geloof in eigen kracht die worden genoemd door zowel professionals als ervaringsdeskundigen zijn:

  • Door de aanpak wordt door de mensen waarom het gaat zelf in beeld gebracht wat er al gebeurd (is) op het gebied van armoede en waar eventuele hiaten liggen.
  • De betrokkenheid van ervaringsdeskundigen bij beleid en praktijk wordt gestimuleerd.
  • De aanpak kan een impuls zijn om de mensen zelf in beweging te laten komen, en in tweede instantie ook de professionals daaromheen.
  • Er wordt een beweging van onderop gecreëerd, uiteindelijk uitmondend in een meerjarig, meersporig programma.
  • Out of the box denken wordt met de aanpak aangemoedigd.
  • Door deel te nemen aan dit project kunnen mensen die in armoede leven aangeven wat zij daadwerkelijk nodig hebben, op welke manier zij hier zelf een rol in kunnen spelen en wat zij van de overheid en van professionals verwachten. Op deze manier kunnen we de leefwereld beter laten aansluiten op de systeemwereld.
  • Het idee is dat mensen enerzijds herkenning ervaren en erkenning krijgen en anderzijds van elkaar kunnen leren.
  • Een nevendoel van de aanpak kan zijn om het geloof in de overheid en de hulpverlening terug te brengen en schotten tussen verschillende instellingen te doorbreken.
  • Als in een eerder stadium de situatie van mensen kan worden verbeterd, kan de neerwaartse spiraal worden doorbroken.
  • Uit ervaring van een aantal professionals blijkt dat mensen zich eerder openstellen als er geen sprake is van een instelling of instantie waarmee contact is, maar met iemand die in eenzelfde situatie zit.
  • Er wordt vaak gewerkt vanuit controle in plaats van op basis van vertrouwen. Armoede, geloof in eigen kracht kan een bijdrage leveren aan een omslag hierin, alleen al door de mensen waarom het gaat zelf aan het roer te zetten en daarmee vertrouwen te geven.

Adviezen

Met betrekking tot de uitvoering van het project worden de volgende adviezen meegegeven:

  • De ambassadeurs hebben een belangrijke enthousiasmerende rol. Het zou mooi zijn als de aanpak zichzelf rond vertelt en mensen erbij willen horen.
  • Sluit aan bij bestaande initiatieven, ga niet iets helemaal nieuws opzetten.
  • Organisaties moeten durven loslaten als wat zij bieden niet aan blijkt te sluiten bij de wens van mensen in armoede. Steeds staat de vraag centraal: Wie heeft wie nodig?
  • Het inzetten op duurzaamheid is van belang.
  • Leg de nadruk op positiviteit! Wat kan er wel of wat kan ik wel nog? Laat voorzieningen daarbij aansluiten.
  • Kijken naar mogelijkheden voor noodfondsen, naar voorbeeld van eerdere mogelijkheden van Stichting de Pijler. Het gaat daarbij om echte noodgevallen in de trant van ‘nu geen geld, morgen op straat’.
  • Verken mogelijkheden tot samenwerking met het bedrijfsleven.

De volgende organisaties of personen zijn gesproken en betrokken:

  • Schuldhulpmaatjes
  • Stichting Lift/Budgetkringen
  • Stichting Leergeld
  • Vrijwillige thuisadministratie
  • Trajekt
  • Veiligheidshuis
  • Sociale Zaken gemeente Maastricht
  • Brugconsulent
  • Beleidsadviseur WMO
  • Beleidsmedewerker Sociale Zekerheid
  • Wethouder Onderwijs, Welzijn en Zorg
  • Maastrichts Minima Overleg
  • Raad voor Uitkeringsgerechtigden
  • FNV Lokaal
  • Kredietbank Limburg
  • Voedselbank Limburg Zuid
  • Meerdere ervaringsdeskundigen